اما تشبث ابن أبي الحديد در تبرئه خلافت مآب از قصد صرف خلافت از جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) به ادخال آن حضرت در شورى ومدح آن حضرت . پس دليل تام بر اختلال حواس است ، ووهن وركاكت آن در كمال ظهور است ; زيرا كه صدور بعض افعال تعظيم وتكريم واجلال ، دلالت بر نفى بغض وعداوت نمىتواند شد ، و ( 1 ) از مشاهده وملاحظه حال اعدا ومخالفين أكابر واجله علما وصدور ظاهر وباهر است كه با وصف كمال عداوت وبغض اين أكابر واجله در بعض ( 2 ) أوقات به سبب تسلط هيبت جلالت وعظمتشان ، به نهايت تعظيم وتكريم واجلال وتفخيمشان مىپردازند ، واين معنا هرگز دليل نفى عداوت واهانتشان نمىتواند شد ; آرى اين تعظيم واجلال فعلى يا اقرار واعتراف لساني شان به عظمت وجلالت اين أكابر ، دليل مزيد قبح وفظاعت وشناعت عداوت واهانت اين أكابر ، وبرهان مزيد عظمت وجلالت وعلوّ مرتبت وسموّ منزلتشان مىباشد ، ومن ‹ 1673 › هنا قيل : ( والفضل ما شهدت به الأعداء ) . واما ترك تنصيص بر خلافت عثمان . پس هرگز دليل نفى قصد صرف خلافت از جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام )

--> 1 . در [ الف ] به اندازه يك كلمه سفيد است . 2 . قسمت : ( اين أكابر واجله در بعض ) در حاشية [ الف ] به عنوان تصحيح آمده است .